مدیر مجازی

برنامه ریزی دانشگاه برای تدریس مجازی

بحران کرونا و آموزش دانشگاهها

آموزش عالی نیازمند برنامه‌­ریزی بلندمدت برای تدریس مجازی است

تأثیر شگفت ­انگیز کووید ۱۹ بر سیستم‌­های آموزش عالی در سراسر جهان بر خلاف تمام چیزهایی است که ما در دوران پس از جنگ مشاهده کرده‌­ایم. بیش از ۱.۶ میلیارد دانشجو تحت­ تأثیر این بحران قرار گرفته­‌اند که بیانگر بیش از ۹۱% کل دانشجویان در سطح جهان است. در کمال تعجب تقاضا برای آموزش آنلاین افزایش یافته است. در طول ۳۰ روز گذشته ۱۰.۳ میلیون درخواست برای ثبت­ نام در دوره­‌های کورسرا[۱] انجام گرفته است که ۶۴۴ درصد بیشتر از دوره­‌ی مشابه در سال قبل است.

با توجه به اینکه دانشگاه­‌ها قادر به ارائه‌­ی خدمات آموزشی در محیط دانشگاه نیستند، تلاش کرده‌­اند که از طریق «آموزش از راه دور اضطراری[۲]» امکان تداوم فعالیت­‌های دانشگاهی را فراهم کنند. در حال حاضر دانشگاه­‌ها بر فراهم کردن امکان تداوم فعالیت­‌های دانشگاهی برای دانشجویان تمرکز کرده‌­اند و در بسیاری از موارد این امر مستلزم تکیه بر دوره‌­های آنلاین، آماده و موجود با بهره­‌گیری از از سایر مؤسسات معتبر و پیشرو در زمینه‌­ی برنامه‌های درسی است. به عنوان نمونه کالج­‌ها می‌­توانند از مجموعه‌­ی گسترده­‌ای از منابع آموزش از راه دور استفاده کنند که دانشگاه‌­های پیشرو تحت عنوان فضای مشترک[۳] ارائه کرده‌­اند. به عنوان نمونه‌­ای دیگر دانشگاه دوک­کونشان در چین را در نظر بگیرید. این دانشگاه محصول همکاری مشترک بین دانشگاه دوک و دانشگاه ووهان است: این دانشگاه در مواجه­‌ی اولیه با بحران کووید ۱۹ با استفاده از کورسرا به آموزش از راه دور پرداخت. این گونه اقدامات با وجود فواید دارای آسیب‌­هایی نیز می‌­باشند.


مطالب مرتبط: آموزش آنلاین


با توجه به این­که بعد از فروکش کردن شرایط بحرانی ممکن است بازگشت به شرایط عادی دشوار باشد، موسسات سطوح بالا باید در این زمینه کارهای بیشتری انجام دهند. به احتمال زیاد لازم باشد تا آموزش مجازی (در برخی شاخه‌­ها) در آینده بخشی از آموزش باشد. موسسات آموزشی سطوح بالا به یک چارچوب پاسخ­گویی نیاز دارند تا به نیازهای فوری پاسخ دهند. آن­ها باید برای یک دوره­‌ی گذار میانی آماده بوده و فعالیت برای بلندمدت را شروع کنند.

ایجاد اکوسیستم­‌های کامل یادگیری دیجیتال

تکامل در اکوسیستم آموزش عالی از طریق «تعادل در نشانه­‌گذاری» حاصل می‌­شود: دوره‌­های طولانی از تغییرات نسبتاً آهسته که در لحظه‌­هایی از سازگاری سریع اتفاق می‌­افتند. همه‌­گیری کنونی یک لحظه­‌ی نشانه­‌گذاری است. مسئولان آموزشی با یک بحران پیش‌­بینی نشده روبه‌­رو شده‌­اند. آن­ها به سختی در تلاش هستند تا امکان تداوم آموزش و یادگیری را با استفاده از فناوری، روش­‌های نوآورانه و همکاری فراهم کنند.

دانشگاه­‌ها می­‌خواهند و نیاز دارند که محتوای آنلاین را خودشان از طریق اعضای هیئت­ علمی خود تهیه کنند. اما بسیاری از اعضای هیئت­ علمی هرگز یک دوره را بصورت آنلاین طراحی و ارائه نکرده‌­اند. دانشگاه‌­ها باید با اعضای هیئت علمی همکاری کنند تا تصمیمات سریعی در رابطه با موارد پیش­رو بگیرند: کدام دوره‌­ها باید دوباره طراحی شوند و کدام محتوا را می‌­توان به صورت مستقیم و بدون مانع منتقل کرد؟ اعضای هیئت ­علمی باید سمینارها را دوباره طراحی کنند و مهارت‌­های لازم را برای تدریس آنلاین کسب کنند. برای نمونه یک سخنرانی دو ساعته ممکن است در واقع شامل چندین فعالیت باشد نه یک فیلم مداوم و خسته‌­کننده. در نهایت، همزمان‌­که دانشگاه­‌ها در این دوره در حال انتقال به زیرساخت­‌های قوی‌­تر در حوزه‌­ی دیجیتال هستند، مجاز‌ی­سازی[۴]، طرح‌­های هدایت­‌کننده و بازی‌­سازی‌­ها[۵] نسبت به ویدیو­کن فرانس­ها راهکارهای بهتری برای آموزش ارائه خواهند کرد. در واقع آن­چه که در ابتدا به عنوان واکنش کوتاه‌­مدت برای بحران شروع شد، همزمان با توسعه­‌ی قابلیت‌­های دیجیتال در دانشگاه­‌ها می‌تواند به تحول پایدار در عرصه‌­ی دیجیتال در دانشگاه­‌های آموزش عالی تبدیل شود.

National Standards for Quality Online Learning | From Virtual ...

دانشگاه‌­ها در مراحل مختلف تحولات دیجیتالی قرار دارند. چه چیزی تازه‌­واردان عرصه‌­ی دیجیتال را از موسسات پیشرفته در این حوزه جدا می­‌کند؟ و رهبران در عرصه‌­ی آموزشی برای پیشبرد سازمان خود باید چه گام­‌هایی بردارند؟ ما چهارچوب زیر را برای کمک به دانشگاه‌­ها ایجاد کرده‌­ایم تا جاهایی را شناسایی کنند که یادگیری دیجیتال همزمان با انتقال دانش و آموزش­‌ها در واکنش به کووید ۱۹ با اکوسیستم آموزشی آن­ها سازگار است. این چارچوب شامل تجربیات جمعی ما در زمینه راهبرد دیجیتال در دانشگاه میشیگان، امپریال کالج لندن، دانشگاه دوک و کورسرا است.

تازه‌­واردان عرصه‌ی دیجیتال

مؤسساتی که فاقد پیش‌­نیازهای لازم برای یادگیری آنلاین و تدریس از راه دور هستند، با یک چالش وحشتناک روبرو می­‌باشند. این موسسات با ویژگی­‌هایی از قبیل ارائه­‌ی کم­تر از ۳% دوره­‌های آموزشی آنلاین، بدون تجربه در زمینه­‌ی آموزش آنلاین و عدم دارا بودن هیچ گونه تیم یا بودجه برای تحقیق و گسترش محتوای آنلاین شناخته می­‌شوند. اما این فقط مربوط به مدرسان و مدیران آموزشی نیست. در این موسسات دانشجویان و دانشکده­‌ها به نرم‌­افزار (ابزار همکاری، کنفرانس ویدئویی) و سخت‌­افزار (لپ­تاپ، وب­کم) دسترسی محدودی دارند یا کلا به آن­ها دسترسی ندارند. آن­ها ارتباط اینترنتی ضعیفی دارند. آن­ها ممکن است اتصال تلفن همراه و وای فای داشته باشند اما هزینه­‌ی استفاده از آن بالا باشد.

وضعیت کنونی فناوری و انتخاب بسترها امکان عملکرد سریع را در این شرایط برای دانشگاه‌­ها آسان­‌تر کرده است. در صورتی­‌که بحران ویروس کرونا در یک دهه‌­ی قبل اتفاق می‌­افتاد، این موسسات به طور کامل فلج می‌­شدند. اکنون ما امکان دسترسی گسترده به پهنای باند، ابزارهای ارتباطی قابل اعتماد، کنفرانس‌­های ویدیویی کاربرپسند و همچنین امکان استفاده گسترده از تلفن‌­های هوشمند داریم. موسسات می‌­توانند به آسانی و با صرف هزینه­‌ی اندک ارتباطاتی امن برای دانشجویان فراهم کنند و اعضای هیئت علمی نیز می­‌توانند به سرعت به اینترنت متصل شوند. ایجاد یک شرایط راحت برای دانشجویان و اعضای هیئت علمی با استفاده از موسسات متوسط گام اولیه می­‌باشد. در ادامه در صورت امکان از موسسات، مشاوران و شرکت­‌ها پیشرو در این حوزه برای آموزش گروهی به صورت موثرتر کمک بگیرید.

پذیرندگان اولیه

دانشگاه­‌هایی وجود دارند که تجربه­‌های موفقی از آموزش آنلاین دارند. آن‌­ها در حال حاضر امکانات ارتباطی و ابزارهای مشارکتی اولیه و بخش­‌هایی برای ارائه­‌ی برنامه‌­های آنلاین دارند. اعضای هیئت علمی و مربیان از این مزایا استفاده کرده‌­اند و اعتقاد دارند که باید پذیرای رسانه­‌ها بود. این مؤسسات اکنون باید با دیدگاه نهادی و یک کارگروه ویژه برای ایجاد راهبرد آنلاین سفر خود به دنیای دیجیتال را تسریع کنند.

آن­ها باید از پذیرندگان اولیه[۶] در میان بخش‌­ها، اعضای هیئت علمی و کارکنان به عنوان مربیان و معماران اصلی این راهبرد استفاده کنند. این امر به معنی توانمندسازی آ‌نها با بهر‌‌ه‌­گیری از قدرت، منابع و آزادی عمل در تصمیم­گیری در جهت اتخاذ راه­حل­های کلیدی است. آن­ها همچنین نیاز به تسریع سرعت تولید دوره­‌های آنلاین در مکان­‌های مورد نیاز و تکمیل کردن آن­ها با استفاده از محتوای باز مورد نیاز ارائه شده از سوی موسسات دیگر دارند. آن­ها می­‌توانند با بهره‌­گیری از روش­های یادگیری ماشینی از قبیل کورس­مچ[۷] ضمن حداقل کردن گزینش‌­های انسانی مناسب‌ترین دوره­‌ها را برای برنامه­‌ی درسی خود به کار گیرند. با توجه به عدم اطمینان نسبت به دسترسی به آزمایشگاه­‌های فیزیکی در ماه­‌های پیش­رو دانشگاه‌­ها می‌­توانند شروع به بررسی امکان به کارگیری آزمایشگاه‌­های مجازی و آزمایشگاه‌­های خانگی بکنند. در نهایت آن­ها باید به سرعت زیرساخت­های نرم‌­افزاری و سخت‌­افزاری مناسب برای یادگیری در محیط داخلی دانشگاه و خارج از آن فراهم کنند از جمله برنامه­‌های جایگزین برای دانشجویانی که به بستر اینترنتی مناسب دسترسی ندارند.

آموزش عالی پیشرفته

موسسات پیشرفته شامل موسساتی هستند که از زیرساخت­‌های فنی قوی، فهرست گسترده‌­ای از محتوای دیجیتالی و اساتیدی برخوردار هستند که در تدریس آنلاین مهارت کافی دارند. آنها معمولاً مراكزی تخصصی برای نوآوری دانشگاهی (نمونه­ای از این موسسات در دانشگاه میشیگان وجود دارد) ایجاد می­‌کنند كه راهبرد دیجیتالی[۸] خود را طراحی می­‌کنند. برای این­گونه موسسات این لحظات شامل توسعه زیرساخت‌­ها در طول تمام برنامه­‌ها و استفاده از دوره‌­های آموزشی آنلاین به صورت کتاب­‌های دیجیتال می­‌باشد. این کتاب­‌ها توسط مدرسان خود موسسه یا دوره­‌های آموزشی یک­پارچه­‌ی موسسات دیگر تولید شده‌­اند. موسسات پیشرفته باید به نوآوری­‌های آموزشی در جهت ارائه خدمات مختلف به جوامع آنلاین با پیشینه­‌های اجتماعی و اقتصادی متفاوت سرعت بخشیده و نسبت به ایجاد یک محیط فراگیر برای یادگیری از طریق بحث و گفتگوهای گروهی تقویت‌­کننده، جلسات بحث زنده و ارائه­‌ی دانشجویان تعهد بیشتری ایجاد کند.

 در خارج از  محیط کلاس مجازی مشارکت اعضای جامعه می­‌تواند از طریق یادداشت‌­های جمعی، گروه­‌های مطالعه، ساعت‌­های خاص برای گفت­و­گوهای صمیمانه و شاد و رویدادهای پخش زنده تقویت شود. موسسات پیشرفته در زمینه­‌ی جست‌­و­جوی فناوری­‌های همه‌­جانبه مانند واقعیت افزوده[۹] و واقعیت مجازی[۱۰] در حوزه‌­هایی مانند پزشکی و مهندسی به موفقیت­‌های چشم­گیری دست یافته‌­اند. نمون‌ه­ای از این موارد در آمپریال کالج لندن دیده م‌ی­شود. این دانشگا‌ه‌­ها با تخصص و محتوای تولیدی خود به عنوان توسعه­دهندگان پیشرو در اکوسیستم پیشرفته جهانی جایگاه بسیار خوبی به دست آورده­اند.

دگرگونی ابزارهای دیجیتال اکنون به کاهش مخاطرات کمک می‌کند

پیش از این از نظر مؤسسات آموزش عالی دگرگونی­‌های دیجیتال به معنی دستیابی به دسترسی‌­های بیشتر، دستیابی جهانی، دستورالعمل­‌های شخصی شده و پیشرفت‌های سریع در فعالیت­‌های آموزشی بود. اکنون با توجه به این­که ممکن است دانشجویان نتوانند برای یک دوره‌­ی بلندمدت به صورت سنتی در دانشگاه‌­ها حضور یابند؛ کاهش ریسک به یک عامل مهم در زمینه‌­ی تحولات دیجیتال تبدیل خواهد شد و به دانشگاه­‌ها امکان ثبت­‌نام از دانشجویان و برگزاری کلاس­‌ها را خواهد داد. دانشگاه­‌هایی که قابلیت­‌های دیجیتال ایجاد می‌­کنند، می­‌توانند از بروز هر گونه مشکل در طول بحران (کووید ۱۹ یا هر گونه بحران دیگر در آینده) جلوگیری کنند.

 

 

نویسندگان:جیمز دیونی (James DeVaney)، گیدون شیمشون (Gideon Shimshon )

منبع: سایت HBR.ORG

 

 

پانویس ها:

[۱] Coursera

[۲] emergency remote teaching­

[۳] Creative Commons

[۴] virtualization

[۵] gamification

[۶] early adopters

[۷] CourseMatch

[۸] digital strategy

[۹] Augmented Reality

[۱۰] Virtual Reality

برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!
[کل: ۰ میانگین: ۰]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.